SMOELENBOEK
SMOELENBOEK Joris Denoo Ik ben hevig geschrokken. Het is de schuld van Smoelenboek. De tijd heeft met zijn scherpste nagels over haar gezicht gekrast. Ooit, toen de dieren nog konden spreken, dansten we hand in hand op de markt van de universiteitsstad, tijdens de ontgroeningsweek. Vier-en-een-half decennia later zoek ik de eerste de beste spiegel op die ik kan vinden om mijn eigen evenbeeld te zien, nee: te beoordelen. Wat is het? Een krasbiljet zonder winst? Een krasse knar? Doorkrast? Zo vaak aangevinkt dat het krassen werden? Krassen als tralies met daarachter een gezicht dat ooit rimpelloos was? Ik ben niet hevig geschrokken van meze...